*.Noizbait inork izan zituen ametsaK. * http://ametsak.nireblog.com Mon, 29 Jun 2009 07:00:13 +0100 *.Noizbait inork izan zituen ametsaK. * http://static.nireblog.com/imagenes/logo.png http://ametsak.nireblog.com http://nireblog.com Ametsak http://ametsak.nireblog.com/post/2008/06/23/ametsak http://ametsak.nireblog.com/post/2008/06/23/ametsak ..Hona hemen istorio bat..

..polita eta erreala..

..ametsei buruz..

Nerea bost urtekin hasi zen balletean. Nahiko ona zen. Hasieran, lagunekin egiten zuen gauza zen. Asko gustatzen zitzaion eta asteko bi ordu horiek sakratu bilakatu ziren.

Bederatzi urtekin dantzaria izan nahi zuela erabaki zuen. Bere balleteko irakaslea asko animatu zion. Akademia on batera eraman eta, handik aurrera, bi ordu pasatzen zituen Nereak izpilu baten aurrean munduan gehien gustatzen zitzaion gauza egiten.

Bere lagun guztiek balleta utzi egin zuten Funkya egiteko. Baina Nereak dantzaria izan nahi zuen. Ballet egiten oso ona bilakatu zen, eta ondoan zeukan jende guztiak denborarekin dantzari bihurtuko zen neskatxa hori begiratzen zuten, denbora irrikaz pasatzeko asmoz.

Hamabost urte zituela, Nereak Funkya egiten hasi zen, bere lagunekin. Larumbat goizetan. Han Laura Aranburu deituriko neska ezagutu zuen. Nahiko txarra zen dantzan, eta Nerea beltz jartzen zuen. Mugimenduak kordinatu ezinean ibiltzen zen goiz guztia. Baina dantza maitatzen zuen. Bere bizitzaren gainetik. Horregatik, Ana, irakaslea, begiko zuen Laura. Hau Nerea haserretzen zuen eta azkenean, Funkya utzi eta ballet egiten jarraitzen zuen.

Guztiek esan bezala, 17 urterekin, Nerea audizioetara aurkezten hasi zen. Guztietan dantzari gazteena izaten zen. Azkenean, Ballet elkarte bat hartzea erabaki zuen.

Han Nereak bere bizitzako hilabete onenak pasa zituen. Denbora dantzatzen igaroten zuen, eta hau zoriontsu bilakatzen zuen. Zoritxarrez, elkarteak itxi izan behar zuen. Zuzendariak, berriz, audizio bat eskaini zion Nereari, dantzari nahiko trebea ikusten zuelako.

Nerea dantzaria zen. Bere haurtzaroko ametsa betea zuen. Baina orain, gehiago nahi zuen. Lehenengo dantzari izan nahi zuen. Horregatik, bere hurrengo audizioan, dantzatu baino lehen, han zegoen epaileari galdetu zion: Hurrengo galdera bihotzez erantzun behar didazu ¿Lehenengo dantzari bilaka naiteke?
Dantzatu, neska, eta horren ondorioz bihotzez esango dizut nora arte iritsi dezakezun.

Nerea, emozionatuta, bere bizitzako dantzarik hoberena egin zuen. Hamabi urte zeramatzan dantzan, bost urtetikan. Bukatzean, zuzendariari begiratu zion.

"Oso ona zara, egia esan. Baina bihotzez erantzuteko esan dizut, eta horrela egingo dut. Ez, ez zara lehen dantzari bilakatuko"

Nereak negarrez hasi zen. Etxera joan eta bere balleteko arropa guztia erre egin zuen. Han bere dantzari bizitza bukatu egin zen.

Nereak bere ikasketak jarraitu zituen. Denborarekin, ezkondu eta bi ume izan zituen. Ez zituen sartu dantzaren munduan. Baina Nereak bere barnean hutsa sentitzen zuen. Dantza faltatzen zitzaion.

Egun batean balleteko elkarte bat bere hirira zihoala ikusi zuen. Ikustera ausartu zen. Ballet elkarte hori bera lehen dantzari bilakatuko ez zela esan zion zuzendariak zuzentzen zuen.

Dena hasi baino lehen zuzendariarengana abiatu eta bere barnean hogei urte zeraman galdera egin zuen:
"Zergatik ezin nintzen lehen dantzari bilakatu?"

Zuzendariak Nerea ezagutu eta bukaerarako geratu ziren hitz egiteko. Nerea eseri eta balleta ikusten hasi zen. Ondoan bere familia guztia zegoen. Atzean, eszenatokiko azken filan, aurpegi ezagun bat ikusi zuen Nereak. Programa hartu zuen, izen ezagun baten bila. Mila izenen artean, hau ezagutu zuen Nereak:

Laura Rosales

Dantzaldiaren ondoren, zuzendaria ikustea joan zen. Han Laura zegoen. Hitz hauek entzuen zituen:
Laura, denbora asko daramazu dantzatzen. Noiz hasi zinen?
Hamabost urtekin funky klase batzuk egin nituen, eta hamazazpirekin balletean jarri nintzen era serioan.
Berandu hasi zinen, eta orain adindunena zara. Ez daude zure adineko dantzari asko, badakizu, ezta?
Bai, noski. Baina hau ez da oztopoa. Nik dantzatzen zoriontsu naiz, ez dut behar ezer gehiago munduan. Gorputzak 'nahikoa da' esaten didanean geldituko naiz, ez lehenago.
Ballet honetan ez ditugu 40 urteko gorako pertsonak onartzen. Dakizu, ezta?
Noski. Baina hiru urte hauek behar bezala erabiliko ditut, eta geroago dantzatzen jarraituko dut. Geroago, klaseak ematea gustatuko litzaidake.
Zer irudituko litzaizuke azken hiru urte hauek nire lehen dantzaria izatea?
Ez. Dagoena oso neska gazte eta polita da, dantzari ona. NIk bakarrik dantzari izan nahi dut. Horrekin zoriontsu naiz.

Nereak joan zen. Bazekien zuzendari zaharrak elkarrizketa hau entzutea nahi zuela. Eta, hogei urte aurre bezala, negarrez hasi zen, dantzaria izan zelako eta orain ezin zuen ezer egin.

Comments

]]> Mon, 23 Jun 2008 10:44:38 +0100 *Atzean utzi ditudan gauzak* http://ametsak.nireblog.com/post/2008/06/21/atzean-utzi-ditudan-gauzak http://ametsak.nireblog.com/post/2008/06/21/atzean-utzi-ditudan-gauzak Lehen nire DBHaz hitz egin dut. Baina ez dut hitz egin atzean utzi ditudan gauzetaz.

Atzo, gelara iritsi nintzeneak, hutsik sentitu nintzen. Banekien momentu hau iritsiko zela eta nere burua horretarako prestatzen saiatu naiz.

Alde batetik, nere klasea banatu egingo da. Hau poza ematen nau. Klase hau nere bizitza guztiko momentu txarrenak ekarri dizkit. Hala ere, ez naiz gehiago Alaitzekin egongo, eta hau larritzen nau. Bera izan da azken urte hauetan nire gelako laguna. Talde lanak egitean, jolastokietan, asteburuetan, azterketak baino lehen suertea eska eta ematean... eta horain badoa. Ondoko klasean egongo da, baina ez da gauza bera izango. Gainera, Arianeren klasera doa (nik uste Ariane letrak hartu dituela Alaitzekin egoteko) eta honek Alaitz nire kontra jartzeko beldurra daukat. Ikastolan izan dudan lagunetako hoberena izan da. Beldur naiz hiru hilabete barruz galtzeaz.

Bestetik, gehiago ikusiko ez ditudan pertsonak ikusi nituen. Gorka, esaterako. Txikitan elkarrekin ibiltzen ginen. Berak "janaria" deitzen zidan. Jan egingo zidala esaten zidan. Inoiz ez naiz ibili berarekin era serioan, baina beti hor izan dut. Norbaitekin hitz egin behar banuen, bera hor zegoen. Eta azken aldiz ikusi dut gaur. Oso arraroa izan da.

Nora ere azken aldiz ikusi dut. Nora eta biok oso gaizki konpontzen ginen txikitan. DBHa hastean, klase berdinean jarri ziguten. Berak lagun asko zituen eta nitaz barre egiten zuen.
Baina azkenaldi honetan oso ondo eraman gera. karakter oso berezia du, ez dakizu noiz asmatzen duzun berarekin, baina ondo konpontzen ginen. Pertsona askotako taldeetan elkarrekin jartzen ginen, eta azkenean jolastoki batzuk bera eta bere lagunekin pasa ditugu. Asko gorrotatu dut NOra, baina gaur, azken aldiz ikustean, hutsik sentitu naiz.

Ez dakit zergatik, DBHa nere bizitzako atal zaileena eta gogorrena izan da. Idaztean ez du horrela iruditzen, baina atzean begiratzean, momentu oso onak ere izan ditudala konturatzen naiz. Txarrak pixkanaka ahazten joaten ari naiz. Orain bukatu dudala, nire haurtzaro osoa jadanik bukatu dela konturatu naiz. Oso arraroa da. Baina atzean utzi ditudan gauza guztiak, bai onak, bai txarrak, ez nituzke aldatuko. Nire pertsonalitatea (askotan gorrotatzen dudana) eraiki dute.

Nire bizitza ezaguna atzo bukatu zen. Ez dakit nola begiratu etorkizuna. Iristeko irrikaz, gauzak inoiz ez aldatzeko sendimenduarekin.

*Muxu..asko*

Comments

]]> Sat, 21 Jun 2008 19:29:43 +0100 Nire DBHa http://ametsak.nireblog.com/post/2008/06/21/nire-dbha http://ametsak.nireblog.com/post/2008/06/21/nire-dbha Egun arraroa izan zen atzo.

Ikastola bukatu nuen. Jadanik ohituta nago ikastolako azken egunera, baina atzo ezberdina izan zen.

DBHa bukatu nuen. Hainbat irudi nire burutik pasatzen ari ziren azken aste honetan. DBHko lehen eguna, hain urduri nengonean, 6. mailan DBHz hitz egiten genuenean, Haur Hezkuntzan ginenean eta Batxillergokoak oso handiak zirela iruditzen zizkigunean...

Irudi horietatik DBHko lehen eguna izan da gehien inpaktatu nauena. Ikastola berdinean jarraitu nuen, baina klaseak aldatu ziren (nahasketa bat egin zen). Nik oso urduri nengoen, DBHa hasten nuen eta klase erdia ez nuen ezagutzen. Erropa oso ondo prestatu nuen. Guztiek bezala. 12 urte adin zailena da, hori uste dut nik behintzat. DBHko 1. kurtsoa oso zaila izan zen niretzat, ez ikasketeengaitik, lagunak izan ziren nere arazo larria. 2. mailan gauzak hobeto izan ziren niretzat. Kurtso bukaeran lagun talde txiki bat nuen: Mireia, Alaitz eta nik. Mireia bakarrik zeraman bere bizitza osoan. Alaitzek, berriz, gaixotasun bat dela eta ikastolara ez zen etorri hilabete askotan. Ondorioz, bakarrik geratu zen. Nik DBH osoa bakarrik neraman.

Hirurak bakarrik geuden eta horregatik ondo konpondu ginen. Ikastolan talde lanak elkarrekin egiten genituen eta azkenean lagun onak bilakatu ginen.

DBH 3run gauzak oso ondo joan ziren. Nik oso lotuta nengoen nire bi lagunei. Gainera, Miren agertu zen, Alaitzen laguna. Ikastolakoa zen, urte bat gutxiago zeukan. Oraindik nahiko umeak ginen denak, eta oso ondo pasa genuen. Kurtso bukaeran, Mireiarekin asko borrokatzen nintzen. Horrek Alaitzeri erabat lotu ninduen.

DBH 4 ez da izan nire urte hoberena. Oso ondo hasi zen. Uda osoa kanpoan izan nintzen. Bueltan, gauza guztiak berdin jarraitzen zutela iruditu zitzaidan. Baina Ariane agertu zen. Hau ikastolakoa zen, kurtso berekoa. Beti Alaitzen atzean zebilen, bere gauza guztiak egiten. Hau nik asko haserratu ninduen, baita Miren eta Mireiari ere. Azkenean, Alaitzek Ariane taldetik bota zuen. Hala ere, gauzak ez ziren 3. mailan bezalakoak. Borrokak ugariagoak ziren (batez ere Mireiarekin) eta Ariane beti erdian zegoen, gure gauzetan sartzen. Alaitzek asko haserretu zen Arianerekin. Honen aurrean, Ariane Mirenen laguna egitea erabaki zuen. Miren Ariane onartu zuen. Geroago, Alaitzek ere bai. Baina Mireiak eta biok ez genuen Ariane onartzen. Hau taldetik baztertu ginduen. Borrokak zirela eta, Mireia taldetik botatzea erabaki genuen. Bera bere kabuz joan zen. Nik bakarrik sentitu nintzen. Ariane ez nuen onartzen, baina hor zegoen, Miren eta Alaitzen lagun. Gainera, nik ez negoen Mireiaren kanporaketarekin ados. Hau ere baztertu ninduen.

Urte hau zaila izan da. Nik uste ni izan naizela mundutik gehien urrundu dena. Nire notak jaitsi dira. Hau ere haserratzen nau nik nere buruarekin. Gainera, arazoak familiarekin. Arazo arruntak adin honetan, baina hunkigarriak.

Hau izan da nere DBHa. Gaur atzera begiratzean gezurra iruditzen zait bakarrik lau urte izatea. Oroitzapen guztiak oso hurbil dauzkat, baina oso urrun aldi berean.

Ezin dut pentsatu dena bukatu dela. Orain Batxillerrean egongo naizela. Eta bi urte barru nere bizitza guztiz aldatuko duela. Alde batetik momentu hau gogoz itxaroten dut, baina, bestalde, beldur ikaragarria ematen nau.

*Muxu..asko*

Comments

]]> Sat, 21 Jun 2008 19:13:31 +0100 Kaixo http://ametsak.nireblog.com/post/2008/06/21/kaixo http://ametsak.nireblog.com/post/2008/06/21/kaixo Orain, hemen, blog berri bat sortuko dut.

Nire ametsak jartzeko. Eguneroko gauzak azaltzeko.

Izenik gabe, bakarrik sendimenduak.

Eskerrikasko sartzeagatik.

Comments

]]> Sat, 21 Jun 2008 18:38:55 +0100