*.Noizbait inork izan zituen ametsaK. *

Lehen nire DBHaz hitz egin dut. Baina ez dut hitz egin atzean utzi ditudan gauzetaz.

Atzo, gelara iritsi nintzeneak, hutsik sentitu nintzen. Banekien momentu hau iritsiko zela eta nere burua horretarako prestatzen saiatu naiz.

Alde batetik, nere klasea banatu egingo da. Hau poza ematen nau. Klase hau nere bizitza guztiko momentu txarrenak ekarri dizkit. Hala ere, ez naiz gehiago Alaitzekin egongo, eta hau larritzen nau. Bera izan da azken urte hauetan nire gelako laguna. Talde lanak egitean, jolastokietan, asteburuetan, azterketak baino lehen suertea eska eta ematean... eta horain badoa. Ondoko klasean egongo da, baina ez da gauza bera izango. Gainera, Arianeren klasera doa (nik uste Ariane letrak hartu dituela Alaitzekin egoteko) eta honek Alaitz nire kontra jartzeko beldurra daukat. Ikastolan izan dudan lagunetako hoberena izan da. Beldur naiz hiru hilabete barruz galtzeaz.

Bestetik, gehiago ikusiko ez ditudan pertsonak ikusi nituen. Gorka, esaterako. Txikitan elkarrekin ibiltzen ginen. Berak "janaria" deitzen zidan. Jan egingo zidala esaten zidan. Inoiz ez naiz ibili berarekin era serioan, baina beti hor izan dut. Norbaitekin hitz egin behar banuen, bera hor zegoen. Eta azken aldiz ikusi dut gaur. Oso arraroa izan da.

Nora ere azken aldiz ikusi dut. Nora eta biok oso gaizki konpontzen ginen txikitan. DBHa hastean, klase berdinean jarri ziguten. Berak lagun asko zituen eta nitaz barre egiten zuen.
Baina azkenaldi honetan oso ondo eraman gera. karakter oso berezia du, ez dakizu noiz asmatzen duzun berarekin, baina ondo konpontzen ginen. Pertsona askotako taldeetan elkarrekin jartzen ginen, eta azkenean jolastoki batzuk bera eta bere lagunekin pasa ditugu. Asko gorrotatu dut NOra, baina gaur, azken aldiz ikustean, hutsik sentitu naiz.

Ez dakit zergatik, DBHa nere bizitzako atal zaileena eta gogorrena izan da. Idaztean ez du horrela iruditzen, baina atzean begiratzean, momentu oso onak ere izan ditudala konturatzen naiz. Txarrak pixkanaka ahazten joaten ari naiz. Orain bukatu dudala, nire haurtzaro osoa jadanik bukatu dela konturatu naiz. Oso arraroa da. Baina atzean utzi ditudan gauza guztiak, bai onak, bai txarrak, ez nituzke aldatuko. Nire pertsonalitatea (askotan gorrotatzen dudana) eraiki dute.

Nire bizitza ezaguna atzo bukatu zen. Ez dakit nola begiratu etorkizuna. Iristeko irrikaz, gauzak inoiz ez aldatzeko sendimenduarekin.

*Muxu..asko*

Egun arraroa izan zen atzo.

Ikastola bukatu nuen. Jadanik ohituta nago ikastolako azken egunera, baina atzo ezberdina izan zen.

DBHa bukatu nuen. Hainbat irudi nire burutik pasatzen ari ziren azken aste honetan. DBHko lehen eguna, hain urduri nengonean, 6. mailan DBHz hitz egiten genuenean, Haur Hezkuntzan ginenean eta Batxillergokoak oso handiak zirela iruditzen zizkigunean...

Irudi horietatik DBHko lehen eguna izan da gehien inpaktatu nauena. Ikastola berdinean jarraitu nuen, baina klaseak aldatu ziren (nahasketa bat egin zen). Nik oso urduri nengoen, DBHa hasten nuen eta klase erdia ez nuen ezagutzen. Erropa oso ondo prestatu nuen. Guztiek bezala. 12 urte adin zailena da, hori uste dut nik behintzat. DBHko 1. kurtsoa oso zaila izan zen niretzat, ez ikasketeengaitik, lagunak izan ziren nere arazo larria. 2. mailan gauzak hobeto izan ziren niretzat. Kurtso bukaeran lagun talde txiki bat nuen: Mireia, Alaitz eta nik. Mireia bakarrik zeraman bere bizitza osoan. Alaitzek, berriz, gaixotasun bat dela eta ikastolara ez zen etorri hilabete askotan. Ondorioz, bakarrik geratu zen. Nik DBH osoa bakarrik neraman.

Hirurak bakarrik geuden eta horregatik ondo konpondu ginen. Ikastolan talde lanak elkarrekin egiten genituen eta azkenean lagun onak bilakatu ginen.

DBH 3run gauzak oso ondo joan ziren. Nik oso lotuta nengoen nire bi lagunei. Gainera, Miren agertu zen, Alaitzen laguna. Ikastolakoa zen, urte bat gutxiago zeukan. Oraindik nahiko umeak ginen denak, eta oso ondo pasa genuen. Kurtso bukaeran, Mireiarekin asko borrokatzen nintzen. Horrek Alaitzeri erabat lotu ninduen.

DBH 4 ez da izan nire urte hoberena. Oso ondo hasi zen. Uda osoa kanpoan izan nintzen. Bueltan, gauza guztiak berdin jarraitzen zutela iruditu zitzaidan. Baina Ariane agertu zen. Hau ikastolakoa zen, kurtso berekoa. Beti Alaitzen atzean zebilen, bere gauza guztiak egiten. Hau nik asko haserratu ninduen, baita Miren eta Mireiari ere. Azkenean, Alaitzek Ariane taldetik bota zuen. Hala ere, gauzak ez ziren 3. mailan bezalakoak. Borrokak ugariagoak ziren (batez ere Mireiarekin) eta Ariane beti erdian zegoen, gure gauzetan sartzen. Alaitzek asko haserretu zen Arianerekin. Honen aurrean, Ariane Mirenen laguna egitea erabaki zuen. Miren Ariane onartu zuen. Geroago, Alaitzek ere bai. Baina Mireiak eta biok ez genuen Ariane onartzen. Hau taldetik baztertu ginduen. Borrokak zirela eta, Mireia taldetik botatzea erabaki genuen. Bera bere kabuz joan zen. Nik bakarrik sentitu nintzen. Ariane ez nuen onartzen, baina hor zegoen, Miren eta Alaitzen lagun. Gainera, nik ez negoen Mireiaren kanporaketarekin ados. Hau ere baztertu ninduen.

Urte hau zaila izan da. Nik uste ni izan naizela mundutik gehien urrundu dena. Nire notak jaitsi dira. Hau ere haserratzen nau nik nere buruarekin. Gainera, arazoak familiarekin. Arazo arruntak adin honetan, baina hunkigarriak.

Hau izan da nere DBHa. Gaur atzera begiratzean gezurra iruditzen zait bakarrik lau urte izatea. Oroitzapen guztiak oso hurbil dauzkat, baina oso urrun aldi berean.

Ezin dut pentsatu dena bukatu dela. Orain Batxillerrean egongo naizela. Eta bi urte barru nere bizitza guztiz aldatuko duela. Alde batetik momentu hau gogoz itxaroten dut, baina, bestalde, beldur ikaragarria ematen nau.

*Muxu..asko*